CARLIN E BOR

Poesia, pubblicata sul giornale cittadino,
in piemontese da un poeta dialettale astigiano scomparso, Giovanni Fracchia, dedicata a BOR.




Cav. Carlo Meda

 

 

 

Dôi amis, Carlin e Bor
van d'acordi a perfessiôn:
ël môtiv l'è prest spiegà,
Bor l'è '1 can dël brav padrôn;
tuti dôi sôn animà
da l'istëssa gran passiôn
d'andè a cassa e fesse ônôr
per tôrnè triônfatôr.

L'aôter dì, propri a cà mia,
j'ôma avù, an tôn côrdial,
'na sôrpreisa ben gradia,
verament ecessiônal;
j'ea sentì tacà la porta
a tôchè, anssi a raspè,
e j'ea vist ch'a l'era Bor
ferm e fiss, senssa baôlè.

L'avia 'n bôca 'na pernis
e 'm gôardava côn dôi eoi
espressiv, da ver amis,
quasi a dime: Gôarda, a j'è
perché l'era 'l so padrôn
che con tanta gentilëssa
l'avia fame la promëssa
d' col regal tant bel e bôn.

Al bel gest che Bor l'à fait,
per amôr dël so padrôn,
jv cônfess ch'l'à cômôvime
côn sincera amirassiôn
verss la bestia inteligenta,
lealment ricônôssenta,
pì che certi mascalssôn
gnanca degn del paragôn.

Giovanni Fracchia


home